
Emisje otoakustyczne to zjawisko, które dotyczy narządu słuchu, a dokładniej jego struktury zwanej narządem Cortiego. Emisje te polegają na generowaniu przez ucho bardzo słabych sygnałów akustycznych, które mogą być zarejestrowane w przewodzie słuchowym. Badanie emisji otoakustycznych jest nieinwazyjną i bezbolesną metodą diagnostyczną wykorzystywaną w audiologii do oceny funkcjonowania mikromechanizmów w uchu wewnętrznym.
Emisja otoakustyczna to naturalnie generowany dźwięk, który pochodzi z ucha wewnętrznego. Sygnały te powstają w wyniku działania komórek słuchowych w ślimaku, które zmieniają swoją długość pod wpływem bodźców dźwiękowych. Dzięki temu zjawisku możliwa jest ocena, jak dobrze działa ucho wewnętrzne i czy jego struktury funkcjonują poprawnie. Emisje otoakustyczne wykorzystywane są przede wszystkim w diagnostyce osób z problemami ze słuchem.

Wyróżnia się dwa główne rodzaje emisji otoakustycznych. Są to:
W diagnostyce medycznej najbardziej przydatne są emisje otoakustyczne wywołane, które umożliwiają dokładniejszą ocenę stanu zdrowia ucha.
Wśród badań związanych z emisjami otoakustycznymi wyróżnia się:

Badanie emisji otoakustycznych jest szybkie, nieinwazyjne i bezbolesne. Polega ono na umieszczeniu w przewodzie słuchowym specjalnej sondy, która emituje dźwięki stymulujące i rejestruje odpowiedzi generowane przez komórki słuchowe. Cały proces odbywa się w cichym pomieszczeniu, aby zminimalizować wpływ hałasu na wyniki badania.
Wyniki badania są przedstawiane w postaci wykresu widmowego oraz tabeli z danymi akustycznymi. Poziom emisji otoakustycznych wskazuje na sprawność ucha wewnętrznego oraz obecność ewentualnych problemów ze słuchem.
Emisje otoakustyczne mogą być pomocne w diagnostyce stanów takich jak np. ubytki słuchu związane z uszkodzeniem komórek słuchowych. Przydatne są one również w procesie monitorowania stanu słuchu w trakcie leczenia ototoksycznego oraz w diagnostyce problemów ze słuchem u noworodków.
Obecność emisji otoakustycznych w przewodzie słuchowym zazwyczaj świadczy o zachowanej funkcji zewnętrznych komórek rzęsatych w badanym zakresie częstotliwości. Brak emisji może natomiast sugerować niedosłuch ślimakowy, ale może też wynikać z niedrożności przewodu słuchowego, problemów w uchu środkowym, hałasu podczas badania lub niedokładnego dopasowania sondy. Emisje otoakustyczne stanowią zatem cenne narzędzie w weryfikacji stanu zdrowia słuchu, zwłaszcza w przypadku osób narażonych na utratę słuchu lub dzieci, które nie są jeszcze w stanie komunikować swoich problemów ze słuchem. Wynik badania powinien być jednak interpretowany razem z badaniem otoskopowym, tympanometrią i innymi badaniami słuchu.